Είναι δυνατόν να μην είναι απολύτως γνωστό ότι η μοιχεία και η κλοπή είναι θρησκευτικά απαγορευμένες;

Λεπτομέρειες Ερώτησης


– Σε ένα κείμενο, οι απόψεις της Χαναφιτικής Σχολής της Σαμαρκάνδης διατυπώνονται ως εξής:

«Σύμφωνα με τον Αλαουντίν Σαμαρκάντι, οι σοφοί της Σαμαρκάνδης διαχώρισαν την πίστη από την πράξη όσον αφορά την έννοια της εντολής. Κατά τη γνώμη τους, η ουσία της εντολής είναι η απαίτηση. Επομένως, περιλαμβάνει τόσο την υποχρέωση όσο και την προτροπή. Αν και η απόλυτη εντολή, όσον αφορά την πράξη, φαινομενικά συνεπάγεται την υποχρέωση, όσον αφορά την πίστη, δεν είναι υποχρεωτικό να αποφανθούμε με βεβαιότητα αν είναι υποχρεωτική ή προαιρετική, αλλά απλώς να δηλώσουμε ότι η πράξη πρέπει να γίνει. Η απόλυτη εντολή, όσον αφορά την πράξη, φαινομενικά συνεπάγεται την υποχρέωση. Όσον αφορά την πίστη, όμως, δεν είναι υποχρεωτικό να προσδιορίσουμε αν είναι υποχρεωτική ή προαιρετική. Δηλαδή, το άτομο δεν είναι υποχρεωμένο να πιστέψει κατηγορηματικά σε μία από τις δύο, είτε στην υποχρέωση είτε στην προτροπή.»

– Σύμφωνα με αυτή τη σχολή, πράξεις όπως η μοιχεία, η κατανάλωση αλκοόλ και η αδικία είναι απαγορευμένες από άποψη πράξης, αλλά η κρίση τους ενώπιον του Θεού δεν είναι οριστικά γνωστή. Δεν είναι υποχρεωτικό να πιστεύει κανείς σε αυτό το δόγμα, αλλά από άποψη πράξης, η τέλεση αυτών των πράξεων είναι απαγορευμένη. Τι πρέπει να καταλάβουμε από αυτή την άποψη;

– Σύμφωνα με αυτή τη σχολή, για παράδειγμα, η απαγόρευση της μοιχείας ή της κλοπής δεν μπορεί να γίνει γνωστή με βεβαιότητα από θρησκευτική άποψη;

Απάντηση

Αγαπητέ αδελφέ/αγαπητή αδελφή,

Το θέμα είναι πολύ ευρύ. Η άποψη που εξέφρασαν ορισμένοι μελετητές της Σαμαρκάνδης δεν είναι η μόνη σωστή, και για να κατανοήσουμε τα λεγόμενά τους, είναι απαραίτητο να συνοψίσουμε τις σκέψεις των μελετητών αυτών με κάποιες λεπτομέρειες.


Υπόδειξη Εντολής:

Σύμφωνα με τους ειδήμονες της μεθοδολογίας,

διαταγή

Η ικανότητα υποδηλώνει την απαίτηση για την εκτέλεση μιας εργασίας. Ωστόσο, αυτή η υποδήλωση δεν είναι σταθερή. Διότι μερικές φορές αυτή η ικανότητα υποδηλώνει…

απειλή, προειδοποίηση, ευχή

και

κοροϊδία

χρησιμοποιείται επίσης. Επίσης, όταν έχει την έννοια της απαίτησης, η ένδειξη

υποχρέωση, προτροπή

και

καθοδήγηση

και για θέματα που αφορούν

-σε διάφορους βαθμούς, αν και

– περί ου πρόκειται.

Ωστόσο, η προστακτική μορφή συνήθως συνοδεύεται από μια ένδειξη που υποδηλώνει μια νομική διάταξη.

Για παράδειγμα:


1)


Εντολές που εκφράζουν υποχρέωση,

στην εκτέλεση της εντολής

υπόσχεση

δηλαδή, η ανταμοιβή, και η εγκατάλειψη.

υπόσχεση

δηλαδή, συνδέεται με την τιμωρία. Για παράδειγμα:

“Αν κάνετε αυτό, θα σας δοθεί τόση αμοιβή, αν δεν το κάνετε, θα σας επιβληθεί τόση ποινή.”

Η έκφραση υποδηλώνει μια υποχρέωση.


2)


Εντολές για προειδοποίηση, καθοδήγηση και παροχή πληροφοριών,

χρησιμοποιείται με βάση το δικαίωμα των υπηκόων και το συμφέρον τους. Για παράδειγμα:

“Αν το κάνετε, θα σας ανταμείψουμε, αλλά αν δεν το κάνετε, δεν θα σας τιμωρήσουμε.”

Η έκφραση υποδηλώνει αιτιώδη σχέση.

Οι Ισλαμιστές μελετητές έχουν χρησιμοποιήσει τις αραβικές ρηματικές μορφές για πολλές έννοιες που ανακάλυψαν μέσω της επαγωγικής μεθόδου.

(βλ. Γκαζαλί, αλ-Μουστασφά, 2/293-94; Αμιντί, αλ-Αχκάμ, 2/207-208)

Ας δώσουμε μερικά παραδείγματα:


Υποχρέωση

για

«Προσεύχεσθε όταν ο ήλιος αρχίζει να γέρνει προς τη δύση.»


(Ισραήλ, 17/78)

Μπορεί να αναφερθεί ως παράδειγμα το εδάφιο (της Αγίας Γραφής) που αναφέρει:


Νεντμπ

για

“Σε αυτούς”

(σε εκείνους τους σκλάβους)

Αν ξέρετε ότι είναι καλοί άνθρωποι, τότε συνάψτε μαζί τους σύμβαση αλληλογραφίας.”


(Νουρ, 24/33)

Ο στίχος που αναφέρεται παραπάνω αποτελεί παράδειγμα.


Καθοδήγηση

για

«Πάρτε δύο δίκαιους μάρτυρες από εσάς.»


(Αλ-Ταλάκ, 65/2)


Απειλή

για

«Κάντε ό,τι θέλετε, αναμφίβολα Αυτός

(Ο Θεός)

βλέπει τις δουλειές που κάνετε.”


(Φουσιλέτ, 41/40)

Ο στίχος που αναφέρεται παραπάνω αποτελεί παράδειγμα αυτού.


Προδοσία

για



(Σε κάποιον που έχει μπει στην κόλαση)

Δοκίμασέ το, γιατί εσύ είσαι αναμφίβολα ένας αξιότιμος και ευγενής άνθρωπος.”


(Δουχάν, 44/49)

Ο στίχος που αναφέρεται παραπάνω μπορεί να χρησιμεύσει ως παράδειγμα.

Πάλι

«προειδοποίηση και απειλή»

για



(Ω άπιστοι! Για ένα χρονικό διάστημα)

συνεχίστε να ζείτε/επιβιώνετε, σύντομα θα ξέρετε/θα δείτε.”


(Αλ-Ναχλ, 16/55)

Ο στίχος που αναφέρεται παραπάνω αποτελεί παράδειγμα.

(βλ. αλ-Μουστασφά, 1/164).


3)

Σχετικά με μια ισλαμική απόφαση/έκδικτο.

-απρόσκοπτα -χωρίς προβλήματα -απρόσκοπτος

– Οι μελετητές έχουν εκφράσει διαφορετικές απόψεις σχετικά με την ερμηνεία της εντολής.


Σύμφωνα με την πλειοψηφία των μελετητών,

Μια τέτοια διαταγή εκφράζει μια υποχρέωση. Επομένως, πρέπει να την εκτελέσουν αμέσως, χωρίς να περιμένουν κάποια ένδειξη που να καθορίζει την πραγματική της σημασία.

(βλ. Usûlu’s-Serahsî, 1/16; Amidî, el-Ahkâm, 2/133)


Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές,

Επιτακτική διάθεση όταν δεν υπάρχει ένδειξη.

NEDB

κρίνεται ότι είναι για.

(βλ. Αμιντί, 2/134)


Σύμφωνα με τον Ιμάμ Γκαζαλί,

Μια εντολή που έχει τεκμήριο -μέχρι να βρεθεί το τεκμήριο- δεν μπορεί να ερμηνευθεί ούτε ως υποχρεωτική ούτε ως προαιρετική.

(βλ. Γκαζάλι, ό.π., 1/326)


Εν ολίγοις,

ζητώ να γίνει μια εργασία

(διατάσσω)

για το αν είναι γνήσιο

(σαφής)

ή μεταφορικά

(αόριστος)

χρησιμοποιούνται προστακτικές διαθέσεις.


Αυθεντικό

προστακτικές διαθέσεις,

«Προσεύχεσθε και δίνετε ελεημοσύνη.»


(Αλ-Μπακάρα 2/43),


«Να είσαι ευθύς, όπως σου έχει διαταχθεί.»


(Σούρα 42/15)

όπως φαίνεται στα εδάφια που αναφέρονται, απευθύνεται στον αποδέκτη

(εντολή εκτελεστέα αμέσως)

όπως είναι πιθανό.

«Όποιος από εσάς φτάσει στον μήνα του Ραμαζανιού, ας νηστέψει τον μήνα αυτόν.»




(Σούρα αλ-Μπακάρα 2:185)

όπως αναφέρεται στο στίχο, και σε τρίτο πρόσωπο

(εμρ-ι γαιβ)

μπορεί να είναι.


Μεταφορικά

Οι προστακτικές φόρμες σχηματίζονται με τη βοήθεια των υποτακτικών ρημάτων. Για παράδειγμα,

«Οι διαζευγμένες γυναίκες οφείλουν να περιμένουν τρεις εμμηνορρυσιακούς κύκλους.»


(Αλ-Μπακάρα 2:228)

στο εδάφιο που έχει την εξής μετάφραση:

“περιμένουν”

έκφραση

“Ας περιμένουν”

με την έννοια του; Ο Προφήτης Μωάμεθ (ειρήνη σε αυτόν)

«Ο κριτής δεν πρέπει να εκδίδει ετυμηγορία ενόσω είναι θυμωμένος.»


(Μπουχάρι, Αχκάμ, 13; Μουσλίμ, Ακζίγιε, 16)

που αναφέρεται στο χαντίθ

“δεν εκδικάζει”

και η έκφραση

“να μην εκδικάσει”

χρησιμοποιήθηκε με την έννοια του.

Το αναφερόμενο στην ερώτηση

“μοιχεία, κλοπή”

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι διατάξεις όπως αυτές είναι απαγορευμένες και από θρησκευτική άποψη. Διότι

-όπως προκύπτει από τις δηλώσεις-

Υπάρχουν πολλές ενδείξεις γι’ αυτό.


Με χαιρετισμούς και ευχές…

Ισλάμ μέσα από ερωτήσεις

Τελευταίες Ερωτήσεις

Ερώτηση της ημέρας