
برادر/خواهر گرامی ما،
روزی رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به عوف بن مالک فرمود:
«فتنههایی بسیار تاریک و سهمگین فرا رسد. آنگاه فتنهها یکدیگر را دنبال کنند. تا آنجا که این فتنه ها تا ظهور مهدی از اهل بیت من ادامه یابد. چون به او رسیدی، از او تبعیت کن تا از هدایت یافتگان باشی.»
1 فرموده بودند.
ابو سعید خدری روایت میکند:
«ما از وقوع حادثه مهمی بعد از رسول خدا (ص) ترسیدیم و از ایشان سؤال کردیم. آن حضرت هم به ظهور حضرت مهدی (عج) بشارت دادند.»
2
بیگمان این دوران، دورانهایی است که در آن، منجیان معنوی به شدت مورد انتظارند. در چنین لحظهای، با توجه به آمدن حضرت مهدی (عج) که شخص مورد انتظار آخرالزمان است، اهمیت بیعت و پیوستن به او قابل بحث نیست. رسول اکرم (ص) نیز امت خود را به این امر تشویق فرمودهاند،
«هر کس از شما آن روز را درک کند، ولو با خزیدن بر روی برف هم شده، به او بپیوندد.»
3 فرمودند.
در حدیث دیگری نیز رسول خدا (ص) در پاسخ به سؤالی از حذیفة الیمانی فرمودند: بعد از خیر، شر و بعد از شر، صلح خواهد بود.
بعد از این صلح چه اتفاقی خواهد افتاد؟
وقتی از ایشان پرسیده شد: “…”، فرمودند:
«به گمراهی دعوت خواهند شد. پس آن روز که خلیفه ای را دیدی، تا آنجا که بتوانی، حتی با گاز گرفتن ریشه درخت، به سوی او بشتاب تا بمیری.»
4 فرموده بودند.
همانطور که آشکار است، خلیفه ای که در احادیث شریف به ما توصیه شده است که حتی با خزیدن روی برف و گاز گرفتن ریشه درختان از او اطاعت کنیم، حضرت مهدی (عج) است.
این موضوع در عصر سعادت آنقدر اهمیت داشته است که ام سلمه، همسر رسول خدا، به ایشان…
«آیا مهدی خواهد آمد؟»
احساس نیاز کرد که بپرسد، و رسول خدا (ص) نیز
“بله، حق دارد که بیاید.”
پنج جواب داده بودند. حتی در حدیث شریف دیگری آمده است که اگر یک روز به قیامت مانده باشد، خداوند آن روز را طولانی کرده و حضرت مهدی را خواهد فرستاد.۶ این امر، ضرورت ظهور ایشان را به اثبات میرساند.
بر اساس حدیث دیگری که از حضرت علی به ما رسیده است، روزی ایشان به فرزندشان حضرت حسن نگاه کردند و فرمودند:
«همانطور که نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) نام نهاد، به درستی که این پسرم سید است (آقا، بردبار، سالم، ظریف و با ادب است). به زودی از نسل او مردی برخواهد خاست که به نام پیامبرتان (صلی الله علیه و آله و سلم) نامیده شود، در اخلاق به او (حضرت محمد) شبیه باشد، اما در خلقت (ویژگی های جسمی و ظاهری) به او شبیه نخواهد بود.»
فرموده است. 7
علامه بزرگ تفتازانی (مسعود بن عمر) در ابتدای بحث مربوط به مهدی در اثر مشهور خود به نام «شرح المقاصد» چنین میگوید:
«در مورد ظهور امامی (رهبر، بزرگ، مهدی) که جهان را از عدل و نیکی پر کند، احادیث صحیحه (احادیث معتبر) وارد شده است.»
8
حضرت مهدی کیست؟
چرا رسول اکرم به طور خاص به پیروی از او توصیه می کند؟ اگر در زمان او زندگی می کردیم، چگونه او را می شناختیم؟
با توجه به اینکه او مرد دوران آشوب، بی نظمی، هرج و مرج و فساد است، مبارزه اش را علیه چه کسانی و چگونه انجام خواهد داد؟ ویژگی های او چیست؟
تا زمانی که پاسخ این سؤالات و سؤالات مشابه آن مشخص نشود، نقش و اهمیت اقدامات حضرت مهدی به طور کامل قابل درک نخواهد بود.
– مهدی کیست؟
در لغتنامهها، هدایت به معنای کسی است که در راه راست قرار دارد و سبب هدایت و راهنمایی دیگران به راه راست میشود.
مهدی
به عنوان یک اصطلاح اسلامی
او شخصیتی بزرگ از اهل بیت است که در آخرالزمان ظهورش بشارت داده شده، از سوی خداوند به طور خاص هدایت شده، به سوی حق رهنمون شده، از خطا و اشتباه در امور دینی مصون مانده، مردم و به ویژه مسلمانان را ارشاد و به راه راست هدایت می کند، و در دنیایی که ظلم و بی عدالتی فراگیر شده، عدالت را برپا می دارد.
مهدی
او با آثارش، دانشمند بزرگی است که بیایمانان را نجات میدهد، ایمان کسانی را که در شک و تردید هستند تقویت میکند و ایمان مؤمنان را استحکام میبخشد.
در لسان العرب، مهدی (عج)
آنکه به راه راست هدایت شده، به رستگاری رسیده، و از سوی خدا به راه راست راهنمایی شده است.
به این صورت تعریف شده است.9
به این معنا، هر مسلمانی که در راه راست قدم بردارد، مهدی است. ما میدانیم که به حضرت علی هم هادی و هم مهدی گفته شده است.10
چهار خلیفه و پیروانشان نیز مهدیون، یعنی مهدیها، نامیده شدهاند. چنانکه رسول اکرم (ص) فرمودند:
«شما را به چنگ زدن محکم به سنت من و به پیروی از راه خلفای راشد و مهدیام تشویق میکنم.»
یازده
و با امر به معروف و نهی از منکر، آنان را به راه راست هدایت کردهاند.
ما همچنین می دانیم که به حضرت ابراهیم (ع)، حضرت محمد، چهار خلیفه، حضرت حسین، سلیمان بن عبدالملک و برخی از خلفای عباسی، مهدی گفته شده است.12
به عمر بن عبدالعزیز، خلیفه اموی، مهدی گفته شده و حتی برخی احادیث مربوط به مهدی را به او نسبت دادهاند.13 مهدی عباسی نیز، با دارا بودن بسیاری از صفات مهدی بزرگ،14 وظیفه سیاسی او را به انجام رسانده است.15
پس معلوم شد که
“مهدی”
واژهٔ «کلمه» واژهای با دورهٔ تناوب طولانی است. اما این واژه به ازای هر…
“دست”
هنگامی که این لقب به کار میرود، به شخص خاص و معینی اشاره دارد و در احادیث شریف، از آن برای منجی مشهور و معنوی بزرگی استفاده شده است که در آخرالزمان ظهورش بشارت داده شده است.
منابع:
——————————————
1. سيوطى، الحاوى، 2:67-68؛ البرهان، ورقه 87 الف.
۲. ترمذی، کتاب الفتن، ۳۴؛ ابن ماجه، کتاب الفتن: ۳۶، خروج المهدی: ۳۴.
۳. ابن ماجه، کتاب الفتن: ۳۶ (ح. ۴۰۸۲، ۴۰۸۴)؛ مستدرک، ۴:۴۶۵؛ ابن کثیر، کتاب النهایه، ۱:۲۸-۲۹.
4. ابوعوانه، مسند، 4:476.
5. عقد الدرر، ورق: 7ب.
۶. ابوداود، مهدی: ۱ (ح. ۴۲۸۲)؛ ترمذی، فتن: ۵۲ (ح. ۲۲۳۱-۲۲۳۲).
۷. تاج و تخت پنجم، ۳۶۳
۸. تفتزانی، مسعود بن عمر، شرح المقاصد، ج ۴، تحقیق و تعلیق عبدالرحمن عمیره، عالم الکتب، بیروت، ۱۹۸۹، ص ۳۱۲؛ مقایسه شود با، التاج، ج ۵، ص ۳۴۳، (کتاب الفتن، باب ۷)
9. ابن منظور، لسان العرب، (ابن منظور، هدى م د)، 15:354.
۱۰. ابن اثیر، ابوالسعادات مبارک بن محمد جزری، اسد الغابه فی معرفه الصحابه، ۱-۸ (قاهره: بی تا)، ۴:۳۱.
۱۱. ترمذی، علم: ۱۶؛ ابن ماجه، مقدمه: ۶؛ ابو داود، سنت: ۵.
12. ابن اثیر، همان منبع، 4:31.
13. نعیم بن حماد، کتاب الفتن، استانبول: کتابخانه عاطف افندی (نسخه خطی) شماره 602، برگ 53 الف.
14. نُرسى، مکتوبات، ص. 96.
۱۵. نورسی، شعاعها، ص. ۵۰۹.
با سلام و دعا…
اسلام در پرتو پرسشها