برادر/خواهر گرامی ما،
انسان به گونهای آفریده شده است که هم توانایی انجام نیکی و هم توانایی انجام بدی را دارد. به همین دلیل، او گاهی اوقات، چه بخواهد و چه نخواهد، مرتکب گناه میشود. در این مورد، در قرآن کریم آمده است:
(نساء، 4/116)
و با این سخن، اعلام میدارد که هر گناهی را میتواند ببخشد.
در کتابهای ما آمده است که توبهای که از صمیم قلب صورت گیرد، مورد قبول خداوند قرار میگیرد. به راستی که خداوند متعال،
(تحریم، 66/8)
و با فرمودن این آیه، اعلام میدارد که توبهها مورد قبول واقع خواهند شد. توبه نصوح که در آیه آمده است، به شرح زیر است:
دانستن اینکه در حق خدا گناهی مرتکب شده است، و پناه بردن به خدا و پشیمان شدن از آن گناه.
از ارتکاب این جرم پشیمان بودن، از اینکه چنین گناهی را در حق خالق مرتکب شده، از نظر وجدان ناراحت بودن.
تصمیمی قاطعانه برای عدم بازگشت به چنین جرمی.
اگر حقالناس به میان آمده باشد، باید از او طلب حلالیت کرد.
در روایتی دیگر نیز اینگونه توصیف شده است:
(ر.ک. کنز العمال، 2/3808)
ان شاءالله اگر این شرایط را برآورده کنیم، امیدواریم که خداوند توبه هایمان را بپذیرد.
اما انسان همواره باید در حال تعادل باشد. همانقدر که اشتباه است به عبادتهایمان مغرور شویم و به آن ببالیم، همانقدر هم اشتباه است که از گناهانمان ناامید شویم. علاوه بر این، درک گناه و توبه و پناه بردن به خدا نیز عبادتی بزرگ است.
در آیه شریفه، پروردگار ما چنین می فرماید:
(فرقان، ۲۵/۷۰)
در بخش پایانی آیه شریفه آمده است. این عبارت به دو صورت تفسیر شده است:
خداوند، اعمال زشت مشرکانی را که از شرک و کفر دست برداشته و ایمان آوردهاند، به اعمال نیکشان تبدیل میکند. بدین ترتیب، آنان از مشرک بودن به مؤمن بودن، و از زناکار بودن به عفیف بودن میرسند. طبری نیز این شیوه از تفسیر را برگزیده است.
گناهان پیشین بنده، به واسطه توبه، در روز قیامت به حسنات تبدیل خواهد شد. زیرا بنده هرگاه گناهی را به یاد آورد، پشیمان شده و از خدا طلب آمرزش خواهد کرد. بدین ترتیب، در روز قیامت درخواهد یافت که گناهانی که بر او نوشته شده بود، به نیکیها مبدل شده است.
با سلام و دعا…
اسلام در پرتو پرسشها